تحلیل انتقادی درک قانونگذار از مرور زمان تعقیب

۱ آذر , ۱۳۹۷ بازدید: 18 دسته: قیمت: 12000 تومان 10000 تومان

چکیده:
مرور زمان به عنوان یکی از موجبات سقوط دعوی عمومی معمولا به سه نوع تقسیم می‌شود: مرور زمان شکایت، مرور زمان تعقیب و مرور زمان اجرای حکم. در قوانین قبل از انقلاب مرور زمان صریحا بیان شده بود و انواع آن نیز از مقررات قانون مجازات عمومی و قوانین دیگر قابل استنتاج بود. بعد از انقلاب اسلامی تاسیس مرور زمان با ایراد شرعی مواجه و نهایتا در سال ۱۳۷۸ ضمن مواد ۱۷۳ و ۱۷۴ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری، در پاره‌ای از جرایم پذیرفته شد. در ماده ۱۷۳ قانون یاد شده در کنار مرور زمان شکایت، سخن از مرور زمانی به میان آمده است که هیچ‌گونه شباهتی با مرور زمان تعقیب ندارد. مضافا بر این که چنین مرور زمانی با فلسفه پذیرش مرور زمان در تعارض بوده و از منظر جرم شناختی نیز محل ایراد است. در این مقاله تلاش شده است مرور زمان تعقیب به دلیل درک غیر متعارفی که قانون‌گذار و بعضا قضات از این تاسیس دارند، با توجه به فلسفه پذیرش مرور زمان، اجرای عدالت و جرم شناسی مورد نقادی قرار گیرد.
فهرست مطالب
چکیده ۲
مقدمه ۲
فـلسفه پذیـرش مرور زمان تعقیب ۶
نـقد مبنایی مرور زمان ۸
موضع رویه قضایی ۱۱
آخرین اقدام تعقیبی؛مبدا مرور زمان تعقیب ۱۵
نقد جرم‌شناختی ۱۶
نتیجه‌گیری ۱۹
یادداشت‌ها ۲۲
منابع‌ ۲۵

12000 تومان 10000 تومان – پرداخت

آخرین فایل ها